سمیه عادلی

ماه در جان زمین ولوله ها را دارد

دل بیچاره ی من هم گله ها را دارد

کاش تنهایی ما قصه ی تقدیر نبود

رنج، آشفتگی فاصله ها را دارد

می دوم بابت یک بوسه بیابان ها را

قلب زنجیری من قافله ها را دارد

تو مرا گر بپذیری به خدا خواهی دید

عشق طوفان زده ام واصله ها را دارد

من از این در بروم از دگری می آیم

روح تبعیدی من نافله ها را دارد

این قدر دست به روی دل تنگم نگذار

موج تخریبی من زلزله ها را دارد

جایگاه نفسم کنج قفس های تو نیست

ذهن من خاطره ی چلچله ها را دارد