سمیه عادلی

پس…

قرارمان باشد

فصل بهار

نبش کوچه ی دوم

کنار گل های رز

همان جا که مادر

روی پارچه ی سفید رنگ کتان

موهای کمندت را می بافد

تا در بازی های کودکانه ات

آنها را به دست باد ندهی

همان جا که دخترکی معصوم

با خنده های شیرینش

قلب شهر را آب می کند...

من از راه خواهم رسید

تا زیباترین شعر دنیا را برایت بسرایم